The Hollow Axis


The Hollow Axis, kadim dünyanın evreni ayakta tuttuğuna inanılan o görünmez sütunun, yani Axis Mundi’nin, zamanla kutsallığını değil ama işlevini kaybettiği anı simgeleyen; merkez fikrinin varlığını inkar etmeyen fakat onun artık taşıyıcı olmadığını fısıldayan, rahatsız edici derecede dürüst bir semboldür. Bu sembolde eksen hala oradadır; yukarıyı aşağıya, geçmişi geleceğe, bilineni bilinmeyene bağlayan o dikey hayalet çizgi silinmemiştir, fakat içi oyulmuştur, boşaltılmıştır, anlamdan arındırılmıştır ve tam da bu yüzden bakana ağır bir sessizlik yükler. Boşluk burada yokluk değildir; aksine bir zamanlar merkezde duran gücün, tanrısal iradenin, kozmik düzen vaadinin geri çekilmesiyle geride kalan izdir. The Hollow Axis, “merkez çöktü” demez; merkez hala ayaktadır ama artık kimseyi taşımıyordur. Ritüeller yapılabilir, dualar okunabilir, yapılar inşa edilebilir; fakat eksen içten içe boştur ve bu boşluk, düzenin yalnızca alışkanlıkla sürdüğünü ele verir.

Sembolün en çarpıcı tarafı, tamamlanmamış görünümünün bilinçli oluşudur. Kadim sembol geleneğinde merkez her zaman doldurulur; bir nokta, bir tanrı, bir ateş, bir sütun ya da bir ışıkla. The Hollow Axis ise tam tersine, merkezde bilinçli bir boşluk bırakır. Bu boşluk, insanın dışsal bir dayanak arayışının sona erdiği, kutsalın artık yukarıdan inmediği, aşağıdan da yükselmediği o eşiği temsil eder. Ne gökten bir emir gelir ne yerden bir karşılık yükselir. Sadece eksenin sessiz varlığı kalır. Tarihsel olarak bu sembolün izleri, hiçbir zaman yükseliş çağlarında belirginleşmez. Onu tapınakların parlak dönemlerinde değil, çatlak taşların arasında, yarım bırakılmış sütun diplerinde, kazınmış ama tamamlanmamış işaretlerde görürüz. İmparatorlukların çözüldüğü, inanç sistemlerinin sorgulanmaya başlandığı, rahiplerin bile artık ritüelin neden yapıldığını hatırlamadığı dönemlerde The Hollow Axis benzeri semboller ortaya çıkar. Çünkü bu sembol, inşa etmek için değil, çözülmeyi kayda geçirmek için vardır.

Ruhsal düzlemde The Hollow Axis, bireyin kendi iç merkezini kaybettiği anlara denk düşer. İnsan, yıllarca hayatını bir eksene göre döndürmüştür: bir inanç, bir kişi, bir amaç, bir kimlik ya da bir kader anlatısı. Zamanla bu merkez çatlar ama eksen hala ayakta durur; kişi yön aramaya devam eder, fakat neye tutunduğunu artık hissedemez. İşte bu sembol, tam da o anda belirir. “Merkez neredeydi. sorusundan daha sert bir soruyla gelir: “Merkeze neden ihtiyacın vardı. Ritüel kullanımda The Hollow Axis çağırmak için değil, çözmek için kullanılır. Eski yeminleri, artık taşımayan sözleri, geçerliliğini yitirmiş inanç bağlarını sessizce gevşetir. Bu sembolün bulunduğu bir ritüelde ışık artırılmaz, ses yükseltilmez, tanık çağrılmaz; çünkü The Hollow Axis, tanıklık istemez. O yalnızca şunu hatırlatır: Bağ hala var ama seni taşıyan anlam çoktan çekildi.

Modern dünyada bu sembol bu yüzden rahatsız edicidir. İnsan hala bir merkeze ihtiyaç duyar; yön, amaç, kimlik, hakikat ister. The Hollow Axis ise hiçbirini vermez. Sadece boşluğu gösterir ve o boşluğun da bir mesaj olduğunu ima eder. Bu, umut dağıtan bir sembol değildir; fakat dürüsttür. Yıkıcı değildir; ama yanılsamayı ayakta tutmayı reddeder. Kısacası The Hollow Axis, kutsalın öldüğünü ilan eden bir sembol değil; kutsalın artık taşımadığını söyleyen bir kayıttır. Merkez vardır, eksen durur, fakat anlam artık orada ikamet etmez. Ve bu bilgi, onu okuyabilen için hem sarsıcı hem de özgürleştiricidir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yankı Düğümü

Resim
The Echo Knot, söylenmiş ama sonuçlanmamış sözlerin, niyet haline gelmiş ama eyleme dönüşmemiş düşüncelerin ve kapanmamış duygusal döngülerin bilinçte bıraktığı düğümü temsil eder; bu nedenle bu sembol, geçmişe ait sanılan fakat hala içsel alanda titreşmeye devam eden etkilerin görünür halidir. Bu düğüm, klasik bağlama ya da kilitleme sembollerinden farklı olarak bir şeyi tutmak için değil, çözülmeden varlığını sürdüren tekrarları işaret etmek için ortaya çıkar; çünkü burada bağlanan şey bir olay değil, o olaya verilen tepkinin yarım kalmış halidir. The Echo Knot’un iç içe geçen çizgileri, zaman çizgisinin doğrusal olmadığını, bazı anların kendi içine kıvrılarak ileriye taşındığını ve bu yüzden belirli durumlarda aynı hislerin, aynı cümlelerin ya da aynı çatışmaların farklı yüzlerle yeniden ortaya çıktığını anlatır; yani bu sembol, “neden hep aynı yere geliyorum” sorusunun sessiz karşılığıdır. Ezoterik okumada bu düğüm, özellikle bastırılmış ifadelerle ilişkilendirilir; çünkü söylenmey...
Devamı

Katlanmış Yol Sembolü

Resim
The Folded Path Sigil, yolun kaybolduğu ya da yanlış yöne saptığı anları değil, yolun kendi üzerine katlanarak zamanı mekanın önüne geçirdiği o nadir bilinç hallerini temsil eder ve bu yönüyle ilerlemeyi mesafe ile değil, karşılaşma kaçınılmazlığı ile tanımlar. Bu sembolde çizgilerin kesintisiz ama doğrusal olmayan biçimde bükülmesi, insanın hayatında “geride kaldı” sandığı olayların aslında tamamlanmadığını, yalnızca zamansal olarak katlandığını ve uygun an geldiğinde yeniden karşısına çıkmak üzere içe doğru saklandığını anlatır; yani burada yol uzamaz, derinleşir. The Folded Path Sigil, ezoterik gelenekte kaderle ilişkilendirilse de bu kader sabit bir yazgı değildir; aksine bu sembol, kişinin kaçındığı ya da ertelediği deneyimlerin, yön değiştirerek değil, zamanı bükerek yeniden belirdiğini ve her karşılaşmanın aslında daha önce atılmış bir adımın yankısı olduğunu ima eder. Bu nedenle bu işaret, başlangıçları ya da sonları temsil etmez; onun alanı, döngülerin ortasıdır ve kişi bu sem...
Devamı

Kırık Yay: Gücün Sessizce Geri Çekildiği An

Resim
Türk sembol dünyasında çoğu işaret, dışa doğru taşan bir kudreti, göğe uzanan bir iradeyi ya da dünyaya hükmetme arzusunu temsil ederken, Kırık Yay sessizliği seçen, geri adımı zayıflık değil bilinç olarak tanımlayan nadir sembollerden biridir; çünkü bu işarette mesele okun fırlatılması değil, okun neden henüz bırakılmadığıdır. Yay, kadim Türk düşüncesinde yalnızca bir silah ya da av aracı olarak değil, insanın kaderle kurduğu gerilim hattı olarak görülür; iki ucu arasında sıkışan ip, niyet ile sonuç arasındaki mesafeyi temsil ederken, yayı tutan el iradeyi, hedef ise yazgıyı simgeler ve tam da bu yüzden yay kırıldığında ya da bilerek yarım bırakıldığında, sembol bize gücün kaybolduğunu değil, bilinçli olarak içe çekildiğini anlatır. Kırık Yay’da tamamlanmamışlık bir eksiklik değildir; aksine bu eksik parça, sembolün asıl merkezidir, çünkü Türk kozmolojisinde boşluk yokluk anlamına gelmez, potansiyelin saklandığı alan olarak kabul edilir ve yayın kapanmayan formu, kaderin henüz mühürle...
Devamı